BIG_BANG_ENTROPY

Każdy node pracuje jako niezależny tor pomiarowy: antena, odbiornik SDR, przetwornik ADC i dalsza obróbka cyfrowa. Interesuje nas nie treść transmisji radiowych, lecz ten fragment odbieranego widma, w którym można mierzyć fizyczny szum i niestabilność tła.

Do próbek trafia mieszanina wielu zjawisk obecnych w wybranym paśmie i szerokości kanału: emisja galaktyczna, mikrofalowe promieniowanie tła, szum atmosferyczny, szum termiczny własnych elementów analogowych, ograniczenia front-endu odbiorczego, kwantyzacja ADC oraz lokalne warunki pracy anteny i instalacji.

Materiał losowy nie pochodzi więc z jednego idealnego źródła, ale z nakładania się wielu drobnych procesów fizycznych mierzonych przez niezależne nody w różnych lokalizacjach. Dopiero później ten materiał jest filtrowany, próbkowany i mieszany kryptograficznie.

Antena skierowana w niebo nie odbiera pojedynczego, „czystego" sygnału z kosmosu. Rejestruje raczej sumę zjawisk obecnych w tle radiowym i mikrofalowym, w tym emisję galaktyczną, wkład mikrofalowego promieniowania tła oraz szum wnoszony przez sam układ pomiarowy.

Mikrofalowe promieniowanie tła, czyli CMB, jest jednym z naturalnych składników tego szerokiego krajobrazu szumowego i dlatego ma dla projektu znaczenie ideowe. Nie oznacza to jednak, że każda próbka może być interpretowana jako bezpośredni „pomiar Wielkiego Wybuchu”. W praktyce odbiornik widzi zawsze mieszankę sygnałów kosmicznych, środowiskowych i instrumentalnych.

Nazwa Big Bang Entropy jest więc świadomym skrótem myślowym: odwołuje się do kosmologicznego tła mikrofalowego i do idei budowania entropii z realnego procesu fizycznego, a nie wyłącznie z deterministycznego algorytmu. Wcześnie rozważane okolice 1420 MHz były dla projektu inspiracją radioastronomiczną, ale nie stanowią dziś jedynego ani obowiązkowego punktu pracy systemu.